Θυσία με περιεχόμενο Print E-mail
Written by valuebet   
Friday, 25 April 2008 16:55
 Η θυσία του Θεανθρώπου δεν μπορεί να αποτελεί δώρο προς την Δημιουργία και την Υπέρτατη Δύναμη για να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας. Ένας θεός που συγχωρεί με το αίμα δεν είναι θεός αφού θα είναι μια δύναμη που τρέφεται. Καμιά όμως δύναμη που τρέφεται δεν μπορεί να είναι ανώτατη αφού πριν δημιουργήσει τον κόσμο δεν θα είχε τροφή. Αν δεχτούμε ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο για να τραφεί από τις θυσίες του διαπράττουμε πολύ μεγάλη ασέβεια αφού του καταλογίζουμε αδυναμία και εξάρτηση από τον άνθρωπο.

Ο Χριστός θυσιάστηκε μόνο για να δώσει αξία στην ανθρώπινη ύπαρξη, και να φωτίσει το περιεχόμενο του Δημιουργού-Πατέρα. Θύμωσε και οργίστηκε όταν είδε την μεγάλη μπλόφα που παιζόταν από την εβραϊκή και τις άλλες θρησκείες στον προσδιορισμό της σχέσης της φυσικής ζωής με την πνευματική ζωή. Αυτοί που τον καταδίκασαν έφυγαν από τη ζωή χωρίς να πάρουν απάντηση σε ένα αγωνιώδες ερώτημα. Ζούμε γιατί είμαστε αμαρτωλοί και πρέπει να υποφέρουμε για να εξαγνιστούμε η αυτό που ζούμε έχει την ανώτατη αξία σε ότι αφορά τον φυσικό κόσμο και όπως τον κατανοεί ο άνθρωπος.

Ο Χριστός υπερασπίστηκε τις αξίες της ύπαρξης. Τις ανέδειξε μέσα από την θυσία που είχε ανθρώπινο περιεχόμενο. Η ίδια η διαδικασία της Σταύρωσης εμπεριέχει και το στοιχείο της σύγκρουσης με τον Θεό αφού ο Χριστός οδηγείται στο φυσικό τέλος επειδή διατύπωσε λόγο που ερχόταν σε σύγκρουση με τα θεία. Οι δήμιοι του εκτέλεσαν έναν εχθρό του θεού τους , άρα είχαν το αίσθημα ότι έκαναν το καθήκον τους προς την ανώτατη ύπαρξη. Ο Χριστός ζητάει να συγχωρηθούν από τον θεό επειδή έχει κατανοήσει την αξία της ύπαρξης κάτι που δεν το γνωρίζουν οι δήμιοι του. Ξέρει ο Εσταυρωμένος ότι έχει κερδίσει την μάχη με τους υπερασπιστές του θεού επειδή έχει κατανοήσει ότι η Δημιουργία αγαπάει πιο πολύ από κάθε τι τα δικά της παιδιά ,αυτά που έχουν τα δικά της συστατικά. Ο υιός του θεού προκαλεί σοκ στους αρχιερείς αλλά δεν λέει τίποτα άλλο από την πραγματικότητα. Οι αντίπαλοι ρίχνουν το βάρος στη φυσική σχέση , που για αυτούς περιέχει και στοιχεία αμαρτίας. Τρομακτική ασέβεια να λέει κάποιος ότι είναι ο καρπός της σχέση της ανώτατης δύναμης με μια θνητή.

Τον χλευάζουν , τον βασανίζουν και τον σταυρώνουν και όταν βλέπουν ότι έχασε τη μάχη με τη ζωή έχουν και τα ντοκουμέντα ότι τιμώρησαν έναν άπιστο. Αφού ήταν ο γιος του Θεού γιατί τον εγκατέλειψε , θα είπαν με ανακούφιση. Υπάρχουν τα γεγονότα που προηγήθηκαν της Σταύρωσης και αυτά που ακολούθησαν. Υπάρχει η Ανάσταση που δίνει το αίσιο τέλος. Όλα αυτά όμως έχουν και διαφορετική ερμηνεία. Μετά την Ανάσταση ο Χριστός δεν είναι άνθρωπος , άρα οι εχθροί του έχουν κερδίσει. Μαθαίνουμε ότι έφυγε στους ουρανούς, στον πνευματικό κόσμο όμως δεν έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι δήμιοι του δεν τον είχαν μέσα στα πόδια τους να μιλάει για τις αξίες της ύπαρξης. Που είναι αυτός ο πνευματικός κόσμος λοιπόν; Και αν είναι μακρυά γιατί να θεωρείται νίκη για τον Θεάνθρωπο το γεγονός της Ανάστασης; Δεν θα πάρουμε ξεκάθαρη απάντηση με βάση τις γνώσεις που έχουμε για τον πνευματικό κόσμο. Δεν μας έχει επιτραπεί να τον πλησιάσουμε αν και δίνεται η εντύπωση ότι πολλές φορές είναι ανάμεσα μας.

Σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε ότι για τον Χριστό η ανώτερη νίκη θα είναι γεγονός όταν οι άνθρωποι θα κατανοήσουν της αξία της ύπαρξης τους και θα αναγνωρίσουν το περιεχόμενο της θυσίας του Θεανθρώπου χωρίς το αντάλλαγμα της αιώνιας ζωής και χωρίς την ανάδειξη της Ανάστασης σαν το κυρίαρχο μήνυμα. Ο κίνδυνος να μη δίνει αξία ο άνθρωπος στη ζωή μέσα από τις στρεβλώσεις της κάθε εποχής είναι πάντα υπαρκτός. Η ύπαρξη της αιώνιας ζωής λοιπόν δεν μπορεί να αποτελεί έναυσμα περιφρόνησης αυτής της ζωής αφού και πάλι ερχόμαστε σε σύγκρουση με τον Δημιουργό. Το πιο ουσιαστικό από όλα είναι να δίνουμε αξία στο δώρο της ύπαρξη μας, να δεχόμαστε το δώρο της ζωής και να μην την βλέπουμε σαν τον Γολγοθά που έχουμε την υποχρέωση να ανεβούμε επειδή το προστάζει ο τιμωρός θεός. Ούτε όμως έχουμε δικαίωμα να ζούμε σαν τα ζώα που κατασπαράζουν τα υπόλοιπα για να επιβιώσουν.

Για να έχουμε ανταποκριθεί στη θυσία του Θεανθρώπου πρέπει να είμαστε ανθρωπιστές όπως ήταν και ο ίδιος , πρέπει να μας κατέχει η ύψιστη αντίληψη του κόσμου μας , πρέπει να τρεφόμαστε από την ευτυχία του διπλανού και να πονάμε στη δυστυχία του. Πρέπει να γίνουμε όλοι μικροί θεοί και να ευγνωμονούμε Αυτόν που με την Σταύρωση Του έδειξε το αληθινό περιεχόμενο και της φυσικής ύπαρξης αλλά και του Δημιουργού της.
 
<< Start < Prev 161 162 163 164 165 166 167 168 169 Next > End >>

Page 162 of 169