Λαϊκισμός vs ανθρωπισμού Print E-mail
Written by valuebet   
Thursday, 15 November 2018 00:09


Οι λαοί είναι πάντα αθώοι κραυγάζει ο λαϊκισμός. Και για να απαλλαγεί από το κατηγορητήριο της υποκρισίας και να φορέσει τον μανδύα του ανθρωπισμού χρησιμοποιεί τους φτωχούς και δυστυχείς ως νεκρούς σε ότι έχει σχέση με τις συμπεριφορές τους απέναντι στην κοινωνία και στις ανώτερες κοινωνικά τάξεις.

Με αυτόν τον τρόπο ο λαϊκισμός κοροϊδεύει και τον εαυτό του αλλά νομίζει ότι ξεγελάει και τον θεό του. Ακόμα και αν αυτή τη συμπεριφορά κριθεί από την οπτική γωνία της αθεϊας  είναι αντίθετη προς κάθε ανθρωπιστική έννοια. Αν δικαιώνεις τη συμπεριφορά του φτωχού του αδύναμου και του άρρωστου με τον ίδιο τρόπο που δικαιώνονται όλοι σχεδόν οι νεκροί  τότε δεν τον αποδέχεσαι σαν τον ίδιο άνθρωπο με σένα  αλλά σαν έναν μελλοθάνατο, η σαν ένα ον που κινείται στα σύνορα της της πολιτείας των ζόμπι. Αν ο αδύναμος συμπεριφέρεται εξ ορισμού δικαιωμένος τότε δεν έχει ευθύνη, δεν έχει επιλογή δεν έχει απολύτως τίποτα , άρα είναι ισοδύναμος με το νεκρό παρελθόν.

Αυτή είναι η ανθρωπιστική αντίφαση στη συμπεριφορά του λαϊκισμού και δεν μπορεί να κριθεί πολιτικά επειδή δεν περιέχεται σε ιδεολογίες και παρατάξεις. Το να αρνείσαι το αίσθημα ευθύνης, το δικαίωμα στο σωστό και στο λάθος από την πλευρά του αδύναμου η του φτωχού, του ανήμπορου η του άρρωστου, του αρνείσαι το δικαίωμα να βρίσκεται στη ζωή.άρα αγγίζεις και ξεπερνάς ακόμα τη χειρότερη μορφή απανθρωπιάς που γνώρισε το είδος μας.

Και την ξεπερνάς επειδή σκοτώνεις τον κατώτερο όχι με δράση  διαφωνία, συμπεριφορά που μπορεί να κριθούν από τρίτους η τον εαυτό σου αλλά προκαταβολικά,δηλαδή του χαρίζεις την  κοινωνική ευθανασία. Δεν τον αποδέχεσαι σαν τον ίδιο  άνθρωπο με εσένα αλλά σαν ένα ζωντανό ον που απαλλάσσεται από κάθε κατηγορητήριο.

Εκ πρώτης όψεως τα παραπάνω φαίνεται να αθωώνουν  τους κατώτερους από τις ευθύνες της συμπεριφορά τους, άρα είναι σε συμφωνία με τον λαϊκισμό. Στην πραγματικότητα αποτελούν ελαφρυντικά , δηλαδή η στάση του ανώτερου και η αντιμετώπιση προς τον κατώτερο είναι αυτή που τον  οδηγεί στην ταξική ανευθυνότητα.

Δυστυχώς απουσιάζει σχεδόν  πλήρως στους αδύναμους ο ταξικός εγωισμός που είναι απαραίτητος και  διακατέχει τα μεσαία και ανώτερα κοινωνικοοικονομικά  στρώματα. Ο κατώτερος έτσι αποδέχεται την ανυπαρξία κάθε ευθύνης και εκμηδενίζει το "εγώ" του λόγω της θέσεως του στην οποία περιήλθε, τις περισσότερες φορές αδίκως, επειδή είναι φυσιολογικό να εκτιμούμε ότι αξίζουμε περισσότερα η τα ίδια  με όσα έχουν τα σύνολα. Δηλαδή εκμηδενίζει την ύπαρξη του με αποκλειστικό κριτήριο το μεταβλητό και σχετικό "έχειν". 

Αρνείται ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος με τον διπλανό που έχει περισσότερα η είναι ανώτερος κοινωνικά και αυτοπροσδιορίζεται σαν εσαεί  δικαιωμένος με το παρελθόν που πάντα είναι νεκρό διαφορετικά θα ήταν παρόν η μέλλον. Είναι προφανές ότι θεωρεί το "εγώ", πρόσκαιρα η μακροχρόνια δεν έχει σημασία, πολυτέλεια για τον ίδιο.

Στην ουσία όμως αυτό το "εγώ" αποτελεί άνωθεν εντολή, βλέπε μοναδικότητα ύπαρξης και αποτελεί την απόδειξη ότι αναγνωρίζουμε σε κάθε φάση της ζωή μας, καλή η κακή, την ίδια μας την  αξία   στα πλαίσια της ατομικότητας αλλά και του σεβασμού στο δικαίωμα του "εγώ" των  διπλανών μας. Άλλωστε όταν εμείς είχαμε μπορεί οι διπλανοί μας που έχουν σήμερα να μην είχαν αλλά εμείς το αγνοούσαμε η αδιαφορούσαμε.

Αν πάντως στο μέλλον βρεθεί ένα ανταλλακτήριο στο οποίο οι πάμπτωχοι ζωντανοί θα αλλάζουν τη θέση τους με πάμπλουτους νεκρούς η τα πάμπτωχα και ξυπόλητα δεκάχρονα θα αλλάζουν τη θέση τους με τα πλούσια γηρατειά τότε θα υποχρεωθούμε να αναθεωρήσουμε τα παραπάνω γιατί απλά θα αφορούν το παρελθόν.

Last Updated on Thursday, 15 November 2018 00:34
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 1 of 169