Η θέση μας Print E-mail
Written by valuebet   
Saturday, 15 December 2018 06:01


Πρέπει να το πιάσουμε ανάποδα το θέμα. Μέχρι το 1980 δεν υπήρχε μεσαία τάξη στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να δημιουργείται από τον Καραμανλή που αύξησε τον αριθμό τις αμοιβές και το όνομα των υπαλλήλων του κράτους που τότε αποτελούσαν το καθεστώς. Οι 150.000 "κρατικοί υπάλληλοι" του 1975 έγιναν "δημόσιοι υπάλληλοι," και αυξήθηκαν μέχρι το 1981 σε 400.000 με διπλασιασμό μισθών και άλλων προνομίων. Ως γνωστό μέχρι το 1975 ο εργάτης στο γιαπί έπαιρνε το τριπλό μεροκάματο από τους κρατικούς που είχαν μισθό 3000, το γνωστό τρεις και εξήντα στους γέροντες και εντελώς άγνωστο στους μεσήλικες και τους νεώτερους.

Από το 1981 μέχρι το 1985 ο αριθμός των δημοσίων πλέον υπαλλήλων αυξήθηκε στις 800.000 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και με μεγαλύτερα προνόμια και μισθούς. Έτσι γεννήθηκε στην Ελλάδα η μεσαία  τάξη. Η οικονομική άνεση των δημοσίων υπαλλήλων τροφοδότησε άνοδο των εισοδημάτων σε όλα τα επαγγέλματα, με τον ίδιο τρόπο που σήμερα οι συνταξιούχοι συνεισφέρουν η ενισχύουν στις επιχειρήσεις εστίασης και όχι μόνο.

Δικαιολογημένη η επιλογή του Καραμανλή εκείνη την περίοδο. Οι υπάλληλοι από κρατικοί έπρεπε να μετονομασθούν σε δημόσιους στα πλαίσια της εθνικής συμφιλίωσης και όποιος δεν το πιάνει να ανοίξει τα πολιτικά λεξικά. Έπρεπε να δημιουργηθεί το συντομότερο δυνατό η μεσαία τάξη , δηλαδή η αστική τάξη στα ευρωπαϊκά πρότυπα της εποχής. Μετά από 4 χρόνια ακολούθησε η είσοδος στην ΕΟΚ , τον Μάιο του 1979, με τον Καραμανλή να μην εξαντλεί την τετραετία, αποσύρθηκε στην προεδρία και τον διαδέχτηκε προσωπικός του φίλος Γιώργος Ράλλης. Με παρέμβαση του Εθνάρχη επειδή  δεν ήθελε να ρισκάρει τα πρώτα βήματα στην ΕΟΚ και την πόλωση ενόψει  Ανδρέα Παπανδρέου.

Δικαιολογημένη και η αύξηση εκ μέρους του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ των δημοσίων υπαλλήλων , τους πήρε 400.000 και τους ανέβασε στις 800.000 σε μια επταετία. Δεν έπρεπε να υστερούν οι ψηφοφόροι του έναντι της δεξιάς, τότε έτσι την αποκαλούσαν και όχι χωρίς ελαφρυντικά, συσχετισμοί με ΕΡΕ , κλπ.

Το θέμα είναι η μεσαία τάξη και αν πρέπει να υπάρχει σε αυτή τη χώρα γιατί το θίγουν συχνά πολιτικοί και ψηφοφόροι. Φυσικά και πρέπει να υπάρχει. Αλλά αν συνεχίσει να υπάρχει η χώρα μπορεί να καταστραφεί. Δεν υπάρχει καμιά αντίφαση στα παραπάνω και την απάντηση την δίνει η απλή λογική και η απλή αριθμητική.

Από τη στιγμή που η μεσαία τάξη δημιουργήθηκε για ένα συγκεκριμένο σκοπό  διάρκειας 10 ως 15 χρόνων παρέμεινε η ίδια και γιγαντώθηκε υπερβολικά μετά 40 και 45 χρόνια. Την υπερασπίζονται ακόμα και στη χρεοκοπία του 2011 ακόμα και σήμερα το 2018. Μπορεί να υπερασπιστούμε τη μεσαία τάξη με τη σημερινή της μορφή φτιαγμένη από υλικά για άλλο σκοπό;

Υπάρχει και η απλή συλλογιστική. Αν δεν κατέστρεψε τη χώρα η μεσαία τάξη με τη στήριξη της στους πολιτικούς της μεταπολίτευσης ποιος την κατέστρεψε , η κατώτερη τάξη, οι προλετάριοι που έγιναν μεσαία τάξη σε συντριπτικό ποσοστό από το 1980, οι επιχειρηματίες που πλούτισαν από την παροχή υπηρεσιών από την οικονομική άνεση της μεσαίας τάξης; Η μήπως τα ΜΜΕ που έγραφαν αυτά που ήθελε η μεσαία τάξη, δηλαδή οι αναγνώστες τους. Πως μπορεί να επικαλεστούμε απαραίτητη την μεσαία τάξη , αυτή που φτιάχτηκε με υλικά του 1980 στη σημερινή εποχή της ταχύτητας.Ούτε αυτό δεν λαμβάνουν υπόψη οι υπερασπιστές της;

Απαραίτητη η μεσαία τάξη αλλά αν την υπερασπιζόμαστε συνθηματικά αόριστα και με γενικολογίες τότε πέφτουμε στην παγίδα του λαϊκισμού που θα οδηγήσει σε φεουδαρχικά μοντέλα. Για να μην πέσει  λάδι στη φωτιά δεν θα αποδεχτούμε σαν απόλυτο τον ισχυρισμό ότι πρέπει να καταστραφεί η μεσαία τάξη επειδή  αποτελεί το ανάχωμα του καθεστώτος και επειδή τότε μόνο θα ανέβει ο λαός στην εξουσία γιατί σε μια  τέτοια εξέλιξη θα πούμε   ..καλημέρα στο χάος.

Η υπόθεση της μεσαίας τάξης αποτελεί ένα πέρασμα ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη, και οι ακραίες θέσεις ή απόψεις σε υλικά του παρελθόντος παραπλανούν και βάζουν σε κίνδυνο το μέλλον της χώρας. Πρώτα πρέπει να βρούμε το νέο σκοπό , ένα νέο όραμα , αλλά και τα απαραίτητα, για την εποχή της ταχύτητας, υλικά.