Η θέση μας Print E-mail
Written by valuebet   
Saturday, 10 November 2018 02:52

Ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει γίνεται περισσότερο φοβικός, περισσότερο συντηρητικός και ουσιαστικά από ένα σημείο και είναι ίδιος με αυτόν που όταν ήταν νέος αποκαλούσε φασίστα η ρατσιστή. Οι όποιες εξαιρέσεις δεν έχουν καμιά  σημασία μιλάμε για συντριπτικά σύνολα. Για να καλύψει αυτή τη μετάλλαξη που είναι φυσιολογική, είναι  αδύνατο τα νιάτα να είναι συντηρητικά και φοβικά και τα γεράματα επαναστατικά και προοδευτικά, κατασκευάζει αόρατους η θεωρητικούς εχθρούς.

Αυτή είναι η αλήθεια ανεξάρτητα αν μας βολεύει η μας συμφέρει η μας ξεγυμνώνει. Δεν είναι άλλωστε ντροπή να παραδέχεται κάποιος ότι έχει ανασφάλειες επειδή μεγάλωσε  η  επειδή θέλει να δικαιώσει τις πολιτικές επιλογές του παρελθόντος. Ο μέσος ψηφοφόρος πολλές φορές εγκλωβίζεται στις επιλογές του και ας γνωρίζει ότι αυτή η εμμονή κάνει κακό στη χώρα του. Δεν μπορεί να κάνει πίσω με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί να ακυρωθεί μια βεντέτα η να σταματήσει από μόνη της  μια αδιέξοδη ταξική πάλη.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης έχουμε μόνο καπιταλιστικό σύστημα και ποτέ δεν κυβέρνησε η αριστερά. Οι οποιεσδήποτε αναφορές για σοσιαλιστικές,αριστερές η ημι-αριστερές κυβερνήσεις έχουν θεωρητικό χαρακτήρα και δεν είναι σκόπιμο ούτε απαραίτητο να μιλήσουμε για κοινωνική πολιτική με δανεικά  η οποία ήταν μεν υπαρκτή αλλά αφορούσε συγκεκριμένο χρόνο και είχε συγκεκριμένη διάρκεια.

Το γεγονός ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να δηλώνει ότι θέλει δεν ακυρώνει την πραγματικότητα. Και ούτε μπορεί ο κρατικός υπάλληλος που είναι στην ουσία μελος του καθεστώτος, κράτος=καθεστώς, να θεωρείται σοσιαλιστής η αριστερός η δημοκρατικός.

Πρώτα από όλα είναι καθεστωτικός χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι δίκαιος η δημοκρατικός. Άλλωστε και τα πιο σκληρά  καθεστώτα έχουν  καλούς ανθρώπους όμως αυτοί οι καλοί άνθρωποι δεν μπορούν να τα βάλουν με το καθεστώς που υπηρετούν για να υπερασπιστούν ουσιαστικά και πραγματικά αυτούς που αδικεί το καθεστώς επειδή  θα κινδυνέψουν και οι ίδιοι. Και σε αυτό υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά οι κανόνες είναι αυτοί που κινούν τα πάντα μέχρι τουλάχιστον αν  και εφ όσον μετατραπούν σε εξαιρέσεις.

Άτυχη χώρα η Ελλάδα όχι από τη μοίρα αλλά επειδή βρίσκεται σε ένα καυτό σταυροδρόμι σε ένα σημείο που συγκλίνουν πολιτισμοί και συγκρούονται συμφέροντα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στον Βορρά η Ευρώπη και η Ρωσία, στη Δύση το Βατικανό, στην Ανατολή η Ασία, το Βυζάντιο, πιο κάτω η Μέση Ανατολή, νότια η Αφρική προσθέστε στο σήμερα τις  ΗΠΑ και την Αγγλία  και έχετε την  πανοραμική εικόνα.

Ειναι λοιπόν σωστή  η  αναφορά σε "ομφαλό της γης" από τους προγόνους μας από γεωστρατηγικής πλευράς. Καμιά άλλη χώρα δεν επηρέασε σε τόσο μεγάλο βαθμό την παγκόσμια ιστορία όμως αυτό δεν αποτελεί κληρονομιά για προσωπική χρήση και καθεστωτικές αντιλήψεις αλλά ευθύνη τόσο απέναντι στο μέλλον της χώρας όσο  και στην παγκόσμια κοινωνία.

Αυτή η ευθύνη επιβάλει την ανακοπή του αυριανισμού που αντεπιτίθεται και χρησιμοποιεί σαν αντίπαλο  τον νεοφιλελευθερισμό και τον φιλελευθερισμό συστήματα που κυβέρνησαν  αυτή τη χώρα όσο την κυβέρνησαν ο κομμουνισμός και η αριστερά, δηλαδή ποτέ. 

Δεν ενδιαφέρει  το ποσό κακός και επιζήμιος είναι ο νεοφιλελευθερισμός η ο κομμουνισμός, όλα τα  συστήματα  απέναντι στις ανθρώπινες αξίες και το δίκαιο είναι απορριπτέα αλλά παράλληλα είναι και συγκεκριμένα έχουν  ταυτότητα και μπορεί να γίνουν στόχος της όποια μορφής κριτικής.

Ο αυριανισμός όμως και  ο νεοαυριανισμός δεν έχουν  μορφή , σχήμα και ιδεολογία  επειδή στηρίζονται κυρίως  στην πάντα "μη ορατή" χαμηλή βάση και αν κυριαρχήσουν αρχίζει η αντίστροφή μέτρηση για καταστροφή εκ των έσω. Όσοι διαθέτουν κοινή λογική αντιλαμβάνονται ότι αυτό θα αποτελέσει και την αρχή του τέλους της σύγχρονης Ελλάδας που θα ανασυγκροτηθεί στο μέλλον αλλά δεν είναι απαραίτητο να περάσει ο πληθυσμός μια τέτοια δοκιμασία επειδή δεν την αξίζει.Τουλάχιστον τα νιάτα δεν φταίνε σε τίποτα,η μήπως υπάρχουν ενστάσεις  και σε αυτό;  

Last Updated on Tuesday, 13 November 2018 03:33