Η θέση μας Print E-mail
Written by valuebet   
Tuesday, 23 October 2018 00:34

Κάθε λαός έχει  δικαιώματα στα οποία υπάρχει ιεραρχία που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Στην κορυφή αυτής της ιεραρχίας βρίσκεται  η επιβίωση και ακολουθεί η ευημερία.

Όλα τα υπόλοιπα, εθνικότητα , σύνορα, ονομασία και τα σχετικά έπονται επειδή νομοτελειακά πρέπει να υπηρετούν αυτά που προηγούνται. Ο λαός της ΠΓΔΜ συνέδεσε λανθασμένα την ονομασία και την εθνικότητα με την επιβίωση του και την ευημερία και ορισμένα τμήματα του έβαλαν πάνω και από την κορυφή ονομασίες που αυτόματα προσδιόριζαν και την εθνικότητα.

Αυτό το λάθος τροφοδοτήθηκε και ενισχύθηκε από τον ξένο παράγοντα που αναγνώριζε ελαφρά την καρδία κράτος με το όνομα Μακεδονία. Μπορεί να συνέβη από άγνοια , μπορεί από πρόθεση  , από σχέδια συνωμοτικά, μπορεί απόλα όμως δεν ενδιαφέρουν οι λόγοι.

Στην πράξη ο ξένος παράγοντας δημιούργησε κλίμα έντασης στο εσωτερικό της Ελλάδας μεταφέροντας αυτή την ένταση και στο γειτονικό κρατίδιο. Η εσωτερική διαμάχη στην Ελλάδα προκάλεσε πολλές τριβές και έβαλε τεράστιες τρικλοποδιές στην ίδια τη διακυβέρνηση της χώρας που ξεκίνησε πριν από 30 περίπου χρόνια , αμέσως μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ.  Ήταν αδύνατο πολιτικά πρόσωπα στο εσωτερικό να μην επηρεαστούν αρνητικά από την ομοφωνία των 145 κρατών στο θέμα της ονομασίας. Αυτά τα κράτη ποτέ δεν έδωσαν εξήγηση των θέσεων τους, ούτε και εξήγησαν πως θα συνδεόταν η μακεδονική γλώσσα των Σκοπίων με τον Αριστοτέλη και τα  ελληνικά του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Μπορεί να το έκαναν από κουτοπονηριά, γιατί μπορεί να φοβήθηκαν ότι αν ανέκυπτε ένα τέτοια θέμα θα υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο ελληνοποίησης τμήματος της ΠΓΔΜ. Μπορεί πάλι να το έκαναν και για προστασία της περιοχής αφήνοντας το θέμα να αιωρείται η για δικά τους συμφέροντα.  Δεν ενδιαφέρουν και εδώ οι λόγοι.

Ως προς το ερώτημα  γιατί στο εσωτερικό των δύο χωρών δεν αμφισβητήθηκε ο ξένος παράγοντας και γιατί δεν κατηγορήθηκε για την ομόφωνη απόφαση του η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Ο ξένος παράγοντας δεν είναι συγκεκριμένος είναι παντού , αριστερά, δεξιά , αλλά και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και είναι αντιληπτό τι εννοούμε.

Προτιμήθηκε και στις δύο χώρες , ιδίως στην Ελλάδα , η κριτική απέναντι σε κόμματα και ιδίως σε πολιτικά πρόσωπα. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που οι λαοί των δύο κρατών δεν άσκησαν κριτική στον ξένο παράγοντα. Τα πράγματα λοιπόν είναι πολύ περισσότερο απλά από όσο νομίζουμε ως προς τις συμπεριφορές των λαών που με τη σειρά τους επεκτάθηκαν και στις πολιτικές δυνάμεις.

Για τον ρόλο των έντυπων μέσων ενημέρωσης και του επώνυμου τμήματος του διαδικτύου, είναι γνωστό ότι η παρεμβατική κριτική και η κάθε σκληρή αλήθεια ισοδυναμούν με επαγγελματικό χαρακίρι η με επαγγελματική  εξόντωση  όταν δεν στηρίζονται από το λαό. Και στη χώρα μας ουσιαστικό αναγνωστικό κοινό υπήρχε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μετά ήρθε η τηλεόραση, ακολούθησαν οι προσφορές με τους τάπητες ,τις εγκυκλοπαίδειες και τα πάσης φύσεως κουπόνια και όταν ήρθε το διαδίκτυο δεν βρήκε  αντίπαλο. 

Όμως επειδή για τις περισσότερες επιχειρήσεις, ενημέρωσης και τους  περισσότερους εργαζόμενους προέχει η επιβίωση θα πρέπει να κρατηθούν  αποστάσεις από το  αδιέξοδο κατηγορητήριο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ευθύνες για συμπεριφορές και θέσεις.Οι οποίες οφείλονται κυρίως στην άγνοια αλλά και σε πολιτικούς,προσωπικούς και πάσης φύσεως εντυπωσιασμούς.