Επι τη ευκαιρία.. Print E-mail
Written by valuebet   
Saturday, 19 August 2017 02:20

Επί τη ευκαιρία..
Η σταρ Ελλάς του 1959 φόρεσε το στέμμα της 10 χρόνια μετά το τέλος του Εμφύλιου Πολέμου και 14 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου. Μαύρη εποχή με ανθρώπους μέσα στη μιζέρια, τη θλίψη, το μίσος  και την απελπισία. Μια χώρα ρημαγμένη χωρίς υποδομές που προσπαθούσε να βρει τα βήματα της , προσπαθούσε να θρέψει τα παιδιά της.

Αρκεί να σκεφτεί κανείς οτι απο την Ολυμπιάδα του 2004 έχουν περάσει μόλις 13 χρόνια είναι αρκετό για να γίνει κατανοητό ότι την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της είναι λάθος να την διαβάζουμε με ανάλαφρα πηδηματάκια.

Πρέπει να μεταφερόμαστε στο παρελθόν και να το ζούμε για να το κατανοήσουμε.Μόνο αν κατανοήσουμε το παρελθόν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο και αυτό θα συμβεί επειδή μόλις κατανοήσουμε το παρελθόν μόνο τότε μπορεί να αλλάξουμε την ιστορία. Και η αλλαγή της ιστορίας είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Καμιά σημασία δεν έχουν οι στιγμές που έχουν στόχο να γράψουν ιστορία. Βότσαλα σε μια αχανή λίμνη τα οποία σηκώνουν ασήμαντα κύματα.Ποτέ δεν άλλαξε ο κόσμος με αυτούς που έγραψαν ιστορία.Αλλαξε όταν κατανόησε την ιστορία και την άλλαξε γιατί ήταν γραμμένη με ανάλαφρα και πρόχειρα πηδηματάκια, σαν παραμύθι.

Το σύμβουλο της απενοχοποίησης..
Η σταρ Ελλάς του 1959 έφυγε από τη ζωή στα 75 , μέσα στον ύπνο της. Η Ζωή Λάσκαρη ήταν αυτή που αποτίναξε την ενοχική διάσταση από την ελληνική κοινωνία. Χωρίς να χρησιμοποιήσει ηθικούς κανόνες αλλά ανήθικη για την εποχή συμπεριφορά. Δεν έγραψε ιστορία, αλλά ενοχοποίησε το σκοτεινό παρελθόν και άλλαξε την ιστορία.
Κάτι ανάλογο που πέτυχε το Ζαμπέτας στο ελληνικό τραγούδι ο οποίος έδωσε τα ισχυρότερα πλήγματα στα μοιρολόγια που μιλούσαν για βάσανα και το πέτυχε  μέσα από τη γελοιοποίηση του καθεστωτικού άσματος της εποχής.

Και η θλίψη ενός θεού..
Σε αυτούς που άλλαξαν την ιστορία χρωστάει την εξέλιξη του το ανθρώπινο είδος. Και αυτοί που άλλαξαν την ιστορία είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Μπορούσαν να κοιτάξουν στα μάτια τον ίδιο τους τον θεό. Ανεξάρτητα από το άν ηταν πιστοί η άπιστοι. Και αυτό το χάρισμα είναι το μοναδικό που αναγνωρίζει σαν υπέρτατη αξία η κάθε θεότητα με το όποιο όνομα της.

Δυστυχώς η ισλαμική θρησκεία θα περιμένει για πολλά χρόνια τον πιστό που θα κοιτάξει στα μάτια τον δικό της  θεό. Δεν θα καταφέρει να τον κοιτάξει γιατί είναι ενοχοποιήμενη,τον φοβάται και δεν αντέχει να σταθεί απέναντι του. Ο ισλαμικός κόσμος ψάχνει εδώ και δεκαετίες έναν πιστό  που θα αλλάξει τη ιστορία της που θα κοιτάξει στα μάτια το θεό της όπως έκανε ο Ιησούς και  διέλυσε την απάνθρωπη εξουσία του παρελθόντος.

Αυτός είναι ο λόγος που οι μαχητές του Αλλάχ είναι όλοι τους νέοι σε ηλικία, και  δεν έχουν προλάβει να απενοχοποιηθούν όπως ισχύει με τους πατεράδες τους και τους παππούδες τους.Το ισλάμ δεν έχει  κατανοήσει ότι στην ανθρώπινη φύση η απενοχοποίηση έρχεται με την πάροδο του χρόνου κυρίως στην περισσότερο σοφή  τρίτη ηλικία. Και αναζητάει μέσα από θυσιαστική διαδικασία των νέων πιστών να έρθει σε επαφή με το θεό του.

Ο οποίος θεός μπορεί να είναι και ο άνθρωπος η ο "άπιστος"  της διπλανής γειτονιάς και να θλίβεται που τα δημιουργήματα του αρνούνται να τον κοιτάξουν στα μάτια. Μπορεί να είναι δίπλα τους εκεί που σκοτώνουν τους άπιστους και χάνουν τις ίδιες τους τις ζωές χωρίς να δίνουν καμιά σημασία σε έναν θεό γεμάτο παράπονο και απογοήτευση για την άγνοια των πιστών του. Οι οποίοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει οτι δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται και κρύβονται από έναν θεό που γνωρίζει τα πάντα γιατί αν δεν τα γνώριζε δεν θα ηταν θεός.
Π.Α.